« يا أَبَتِ » اى پدر اى « إِنِّي قَدْ جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِكَ » به من آمد از دانش آنچه به تو نيامد « فَاتَّبِعْنِي » بر پى من رو [ و با من باش ] « أَهْدِكَ صِراطاً سَوِيًّا » . ( 43 ) تا راه نمايم ترا به راه راست درست . « يا أَبَتِ » اى پدر اى ! « لا تَعْبُدِ الشَّيْطانَ » ديو را مپرست ، « إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلرَّحْمنِ عَصِيًّا » . ( 44 ) كه ديو در رحمن عاصى است . « يا أَبَتِ إِنِّي أَخافُ » اى پدر ميترسم من « أَنْ يَمَسَّكَ عَذابٌ مِنَ الرَّحْمنِ » كه به تو رسد عذابى از رحمن « فَتَكُونَ لِلشَّيْطانِ وَلِيًّا » . ( 45 ) تا بكام ديو شوى و از كسان وى . « قالَ » گفت پدر « أَ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتِي يا إِبْراهِيمُ ؟ » باز مىخواهى ايستاد از خدايان من اى ابراهيم ؟ « لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ » اگر باز نايستى [ از دشنام دادن خدايان من ] « لَأَرْجُمَنَّكَ » دشنام دهم ترا و سنگسار كنم « وَ اهْجُرْنِي مَلِيًّا » . ( 46 ) فرا بر ازمن يك چندى . « قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ » ابراهيم گفت بريدم ، اينك رفتم « سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي » آرى هنگامى آمرزش خواهم ترا از خداوند خويش ، « إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيًّا » . ( 47 ) او به من مهربانست و مرا نيكخواه . « وَ أَعْتَزِلُكُمْ » جدايى جويم از شما ، [ و كران گيرم ] « وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ » و از آنچه مىخداى خوانيد فرو از اللَّه تعالى « وَ أَدْعُوا رَبِّي » و خداوند خويش را خوانم « عَسى أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا » . ( 48 ) مگر كه من با پرستيدن خداوند خويش و خواندن وى بدبخت نمانم . « فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ » چون كران گرفت از ايشان ، « وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ » و از آنچه مىپرستيدند فرود از اللَّه تعالى ، « وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ » بخشيديم او را اسحاق و يعقوب ، « وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا » . ( 49 ) و همه را پيغامبران كرديم « وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا » و ايشان را از رحمت خويش بخشيديم « وَ جَعَلْنا لَهُمْ